Kafayı yiyeceğim.lütfen sonuna kadar okuyun.

Konu, 'Depresyon' kısmında Sunrunner tarafından paylaşıldı.

  1. Sunrunner

    Sunrunner Yeni Üye

    Arkadaşlar merhabalar.Ben şu an 18 yaşında üniversite 1. Sınıf öğrencisiyim.Şehir dışında okuyorum ve ailemden 10 saat uzaktayim.Devlet yurdunda kalıyorum.Benim bu zamana kadar hayatim bilgisayar başında geçti. Hiç arkadaşım olmadı okuldakilerle doğru düzgün konusmadim dışarıda takilmadim.Eksikliğini hissetmedim çünkü ailem yanimdaydi akrabalarim falan vardı.Ama su an üniversitede 1 tane arkadaş edinemedim nerdeyse 1 yıl bitti.Başta herşey güzel kimse birbirini tanimayinca fakat zaman geçtikçe millet yakinlasiyor ben hep kopuk kalıyorum hala kimseyle samimi olamadim.başta takildigim birkaç kişi var fakat artık kendilerine has sohbetleri oluşmuş ben onlara karşı daha yabancı oldugum için katilamiyorum yanlarında sıkılıyorum.herkes kendi arkadaş grubunu oluşturdu herkes sadece kendi grubuyla takılıyor fakat ben tek kaldım.şimdi diyeceksiniz gir bir gruba falan ama nasıl bir yol izleyecegimi nasıl arkadaş olacağını bilmiyorum kısaca bilmiyorum.Mesela hayatimda dikkatimi çeken birkaç ornek vereyim.Bizim sınıfta bir çocuk var biz bunla geçen sene aynı dersanede aynı siniftaydik fakat konusmuyorduk ama çocuğu tanıyordum.Sonra ben dershanenin face sayfasında bu çocukla aynı uniyi kazandigimi gordum mesaj falan attım oda attı falan dedim ben bunla falan takilirim.Sonra üni başlayınca ben sürekli bu çocuğun peşinde kuyruk gibiydim o napiyosa bende onu yapıyordum falan sonra bu çocuk kendi grubunu kurdu kızlı erkekli ben zaten kızlarla hayatta konuşamıyorum.sonra sohbetlerine falan katilamayinca koptu iliski ama arada okulun yemekhanesine rast gelirsem beraber gidiyoruz.ama mesela atiyorum benle birlikte 9 kişiyiz ya bunlar da 8 kişilik masaya geçtiklerinde hep dışarıda ben kalıyorum.Yurtta da edinemedim arkadaş çünkü yurt arkadaslarim kimse alınmasın ama çok dinciler ben de ateistim yalan yok inanmıyorum.fazla yakınlık kurmuyorum sürekli din konuşuyorlar falan çok nadir konusuyorum onlarla.sonra geçen bir olayı anlatayım şimdi geçen bizim yurdun yanındaki odada bir çocuğun doğum gunuymus.bunlar da supriz yapıp pasta falan aldılar fakat yanlarindayim ama ne beni çağırdılar oraya ne pasta verdiler.bu çok koydu.ondan sonra odamdakiler bir çocuk var 4 kişilik bizim oda mesela yemek yemeye gidince eğer diğer çocuklar varsa yemeğe geliyormusunuz falan diyor ama odada tek ben varsam hiç bana sormadan gidiyor yemeğe gittiğini anlıyorum çünkü geldiğinde yemegemi gittin diye soruyorum evet diyor.bunlar sadece birkaç ornek.burda da hayatın okuldan yurda yurttan okula hiçbir sosyal hayatim yok eglenmiyorum.ama gençlik yillarimin böyle çöpe gitmesi beni uzuyor.Hiçbir ilgi alanim yok kültürlü bilgili bir insan da değilim haberleri takip etmiyorum tek yaptığım face de bos boş takılmak arada müzik dinlemek falan.hala oyun oynuyorum ama öyle sık değil çünkü artık eskisi kadar zevk vermiyor.size hayatımı anlattım buna gore ne yapmalıyım lütfen sonuna kadar okuyun çünkü intihar etmeyi bile düşünüyorum.aileme de doğru düzgün anlatamiyorum uzulmesinler diye.lütfen yardım edin bana.tesekkurler.
     
  2. Carpediem

    Carpediem Yeni Üye

    Aynısı bendede var sosyal fobi gibi bir şey bir de arkadaşlarınla öyle çok dini çekişmeye girme ateisten hoşgörülü ol belki bundan rahatsız oluyor olabilir bazıları bende senin durumundayım hep dinleyen dışardan seyreden tarafım seni çok iyi anlıyorum kelin ilacı olsa kendi başına sürer biraz daha özgüvenli olmalı kendimizi geliştirmeli ve insanlara çok pas vermemeliyiz
     
  3. Sunrunner

    Sunrunner Yeni Üye

    Ya yok ateist olduğumu bilmiyorlar ama aynen hep seyrediyorum psikologa gittiniz mi psikologa gitmeyi dusunuyorum da hiç gitmedim.
     
  4. Carpediem

    Carpediem Yeni Üye

    Evet gittim benimkide kilo sivilceden oluşan bir şeydi ailemin yanından başka kimsenin yanındayken rahat olamıyordum sürekli ben peşlerinden koşuyordum saf salak gibi görünüyorım doktor prozac diye ilaç verdi kullandım acayip sivilcelendim zaten ondan özgüvensizdim daha beter oldum bıraktım kendi çabalarımla özgüven elde etmeye sosyal olmaya çalışıyorım birde insanların çok peşinde koşmayıp dik durup özgüvenle yürüyünce onlar senin yanına gleiyorlar
     
  5. Sunrunner

    Sunrunner Yeni Üye

    Ya vallaha ben psikologa gitmeyi düşünüyorum da bilmiyorum özgüven eksikliği midir nedir bilmiyorum fakat tipim o kadar kötü değil yanı benden tipsiz adamlar benden daha sosyal bilmiyorum destek almam lazım tek basıma kaç kere çözmeye çalıştım ama beceremiyorum psikologa gidicem büyük ihtimal.
     
  6. Carpediem

    Carpediem Yeni Üye

    Hep mi böyleydin ilkokulda ortaokulda falan yoksa üniye geçince mi böyle oldun yani sonradan?
     
  7. Sunrunner

    Sunrunner Yeni Üye

    Hep böyleydim diyorum ya hiç arkadaşım olmadı ortaokulda lisede falan da hep benle dalga geçtiler öyle basit dalga değil bildiğin iğneleyici dalga geçtiler belkide ondan dolayı birazda böyleyim.
     
  8. definitely

    definitely Yeni Üye

    Piskoloğa gitmen faydalı olur, en azından durumda değişiklik olmasa bile içini dökmüş olursun.
    İnsanlarda inanç ve görüş ayırımı yaptığında zaten dışlanırsın bence bunu yapma. Belki bunu sana söylemek hakkım değil ama inançsız olmak bizlere ne kazandırır? Biz bu dünyad yaşıyoruz iyisiyle kötüsüyle; yalanıyla, dolanıyla, iki yüzlülüğüyle, her türlü kötülüğüyle vs vs say say bitmez. İyi insanlar olduğu kadara kötü insanlarda çok. Bazı insanlar iyi olduğunu zanneder ama insanları düşünmeden kırar.. Bu dünyada acı çeken çok insanlar, mutlu olan insanlarda var. Şimdi bütün bunları düşünürsek, okadar acı çekmiş insanlar nasıl haklarını alacaklar? Tabiki ahirette.. İnançsızım diyorsun ya kardeşim.. Bu dünyada yaşadıklarını, insanların sana hissettirdiklerini düşün. Bunlar cezasızmı kalacak sanıyorsun? Sen inanmasanda Allah sana yapılanıda görüyor, şuda bir gerçekki hiç kimse yaşattığını yaşamadan ölmeyecek. Şimdi yada ilerleyen zamanlarda her kim birini incittiyse iki katını yaşayacaktır.
    Şimdi kardeşim bunu okurken içinden diyorsundur, 'al işte bir dindar daha' diyorsundur. Ama öyle değil. Ben dindar değilim, sadece değişmeyen gerçeklerden birini açıkladım.
    İntihar etmeyi bile düşündüm diyorsun. Sakın! İntihar tamamen sonun olur kardeşim.. Böyle birşeyi aklından çıkar sadece çareler ara.
    Bize bu canı Allah verdi.
    Aynı ortamlarda bulunduğun dindar insanlara gelince, her dindar görünen insanı dindar sanma. Çünkü dindar gibi görünen okadar münafık insanlar var ki.. Anlatamam. Kısaca; inançlara ve görüşlere bakarak hareket etme. Eğer biriyle sohbetin güzel olabiliyorsa inançlı inançsız farketmez arkadaşlık kurmaya gayret et. Haa bu demek değilki sürekli peşinden koş. Eğer sen insanlarda sohbetlerine göre ayırım yapmazsan ozaman insanlarda sana yaklaşır. Okuldaki arkadaşında neden kendi grup ortamını kurduktan sonra sen dışarda kalıyorsun onuda düşünmek lazım. O arkadaşınla birlikte vakit geçirirken ne muhabbetler ediyorsun? İşte burası çok önemli.
     
  9. Sunrunner

    Sunrunner Yeni Üye

    Ya şu an hiç arkadaşım yok zaten muhabbet edecek kimsem yok okula gidiyorum 2 gün ders 12 de bitiyor ondan sonra kimse olmadığı için direkt yurda gidiyorum akşama kadar yurtta sıkılıp patlıyorum arkadaş bu yüzden önemli işte benim sorunum da arkadaş edinememem başta kimseyle muhabbet kuramadim sonra herkes kendi grubunu kurdu şimdi sınıfta sadece herkes kendi arkadaş grubuyla konuşuyor takiliyor.Bense tek kaldim.Vakit geçirecek birşeyler de bulamıyorum.bilmiyorum çok sıkılılıyorum zaten surda kalmış 3 sene ondan sonra full iş hayatı haftanın 6 günü sabahtan akşama kadar çalış çalış bir pazarın kalıyor ondada dinlenicem anca yanı su altın yaşlarımi değerlendirmek dolu dolu eğlenerek yaşamak istiyorum.boş bos oturup telefona girmek istemiyorum.Tabi bunun için arkadaş lazım fakat benim sorunumsa zaten arkadas edinememek.Mesela insanlarla basta tanisirken artik ne hata yapiyorum bilmiyorum ama insanlar bir sure sonra beni iplememeye basliyorlar benden uzaklasmak istiyorlar benden mi utaniyorlar bilmiyorum oyle asiri tipsizligimde yok normal bir tipim var kilolu da degilim dis gorunusumde sorun yok.sorun saf olmamdan kaynakli neyse ki safligim biraz azaldi eskiden o kadar saftim ki herkes benle dalga geciyordu hala hatirlarim.oyle dortgoz dişlek vs gibi dalga degil mesela birsryler soruyorlardi söylüyorlardı ordan birileri guluyordu.şimdi dalga geçen yok ama şimdide iplemiyor kimse okula gidip geliyorum hiçbir eglencem yok.
     

Sayfayı Paylaş