Benim sorunum ne?artık nefes alamıyorum.lütfen okuyarak bana yardım edin.

Konu, 'Depresyon' kısmında thegirlhasnoname tarafından paylaşıldı.

  1. thegirlhasnoname

    thegirlhasnoname Yeni Üye

    Üstünde düşünüp durduğum tek şey bu... Benim sorunum ne ? Neden bu kadar yalnızım.Artık benim bir sorunum olduğunu düşünüyorum.

    SORUN 1 : ARKADAŞSIZLIK
    Tek çocuğum evde tek başıma büyütüldüm. Tek çocuk olmanın korumacılığı ile dışarıyı hiç tanımadım. Evde hep tek başımaydım.Daha sonra okul çağlarıma geldiğimde,dışarı açıldığımda yine arkadaşım olmadı.Hep diğer çocuklardan sadece zarar gördüm. Dayak yedim, dışlandım.3.sınıfa geldiğimde annemle babam ayrıldılar. Bu sefer ortam değiştirdim.Ama yalnızlığımda değişen hiçbir şey olmadı.Hala insanlardan eziyet görüyordum.Yaşadığım birçok sorunun içerisinde bu sefer annem de benden uzaklaşmıştı.Kendi sorunları vardı.Bana karşı ilgisizdi diyemem ama ihtiyacım olan sadece annem değildi.Başka birilerine ihtiyacım vardı. Sesimi duyacak birilerine.Ergenlik yıllarımda daha büyük bir baskı ile karşılaştım.Tek arkadaşım bilgisayardı.Liseye geldiğimde hala arkadaşım yoktu. Üstelik kendimi gittiğim liseye ait hissetmiyordum.Anadolu meslek lisesindeydim.Derslerde başarılıydım.Ama sınıfta değildim.Yine herkes tarafından dışlanılmaya devam ediyordum.Kimseye en ufak bir zararım olmamasına rağmen herkes benimle uğraşıyordu.Sınavsız geçişle önlisansa geçtim artık bişeylerin değişeceğini umarken bu sefer de derslerde başarılı olduğum için bölüm birincisi olduğum için dışlandım.İnsanlar ya çıkar için yaklaştı yanıma ya da bana düşman oldular. Tek isteğim yıllardır mühendis olabilmekti.2 yıl DGS sınavına çalıştım. Düşündüğüm tek şey bunu başarabilirsem herşeyin değişeceği mutlu olacağımdı. Sonunda bunu da başardım. Hayallerimin üniversitesinde tam da istediğim bölümü kazandım.Ama hala mutlu değilim.Hala dertleşebileceğim konuşabileceğim tek bir insan bile yok.Önlisans okuduğum zamanlardan beri topluluklara katılıyorum insanlarla tanışmaya çalışıyorum ama yine sadece yüzeysel merhaba merhaba boyutunda arkadaşlıkların ötesine geçemiyorum. Yıllardır aslında çoğu insanın tüm bunlara rağmen sevdiği birisiyim.Çok insan tanırım.Asosyal biri değilim.Hatta sosyal olabilmek için herşeyi yapıyorum etkinliklere katılıyorum insanlarla sohbet etmeye çalışıyorum.Ama bu kadar insan içinde beni anlayan beni dinleyen yakın olduğum insanlar hiç olmadı.Hep hayatımın belli bir bölümünde görünüp kayboldular.Canım sıkıldığında sosyal medyada telefon rehberimde isimlere bakıyorum.Yazabileceğim tek bir insan bile yok.O kadar insan içerisinde bir tane bile yok.

    SORUN 2:AKRABASIZLIK
    Ailemin ayrı olduğunu yukarıda da söylemiştim.Bunun benim hayatımdaki en büyük etkilerinden birisi de akraba ilişkilerimin olmaması. Annem ve annanemle yaşıyorum.Babam yalnız yaşıyor.Ne anne tarafımdan ne baba tarafımdan tek bir akrabamla dahi görüşmüyorum.Beni arayıp sormuyorlar.Küçüklüğümde babam tarafından baba tarafı akrabalarıma götürülürdüm.Hep yüzeysel davranırlardı.Benimle ilgilenmez hatta gelmemem için verebilecekleri her türlü rahatsızlığı verirlerdi.Tüm bunları anneme ve babama söyleyemezdim.Ama babam da içten içe bu durumun farkındaydı.Bir süre sonra beni akrabalarına götürmeyi bıraktı.Eskisi kadar olmasa da bazen kendisi yanımdayken ailesinden kişilerle görüştürmeye çalışıyor beni telefonda.Ama her zaman tepkisiz ruhsuz cevaplarla bu durumdan memnun olmadıklarını belli ediyorlar bana.Kuzenelerimle bir dönem konuşuyordum.Ama onlarda aileleri tarafından hep derslerim yüzünden örnek gösterildiğimden ve ailelerinin bana olan tutumlarından olsa gerek benimle görüşmeyi bıraktılar.

    SORUN 3 : DUYGUSAL ANLAMDA YALNIZLIK
    Kafama taktığım en büyük sorunlardan birisi de bu.Arkadaşım olmadığından bahsettiğimi gördünüz.Bana yaklaşan herkesi arkadaşım olarak görüyorum.Çünkü bunu ihtiyacım var.Başlarda kafamda herhangi bir düşünce yokken karşı cinsin ilgisiyle zamanla bende ilgi duymaya başlıyorum.Ama ilgi duymaya başladığım herkesin benden kaçmasına sebep oluyorum.Kimi zaman benim hayatımın yükünden kimi zaman sıkıcılığından.Şu ana kadar gerçekçi bir ilişkim olmadı.Hep tek taraflı olarak sevildim.Karşılıklı olarak sevdiğimi sandığım her seferde , ilişkilerimde aldatıldım. 2 ilişkim de aldatılma yüzünden bitti.Çirkin biri değilim kendime göre güzel yanlarım var. Kiloluyum. Belkide en büyük sebep bu.Herkese hayata insanlara herşeye sevgiyle bakıyorum.Ama karşılığında bulduğum tek şey acı.Uzun süredir hoşlandığım birisi var ama ona hoşlandığımı belli edemiyorum.Hatta onu görmezden gelmeye çalışıyorum.Her gece onu düşünüyorum.Gittikçe daha da içime kapanıyorum.Onun bana karşı duyguları var mı yok mu bilmiyorum ama olup olmaması birşey değiştirmeyecek çünkü bana bir adım atsa bile ona karşılık veremeyeceğimi biliyorum.Çünkü korkuyorum. Ailemin boşanması , etrafımdaki mutsuz evlilikler yüzünden aşka sevgiye evliliğe olan inançsızlığım yetmezmiş gibi bir de annemin şizofreni hastası olması var.Bunları göğüsleyebilmek benim için bile bu kadar acı ve canımı yakıcıyken başka bir insanı bunların içine sürükleyemeyeceğimi biliyorum.Sevgimden gözlerim kör olsa dahi ondan kendimi sakınıyorum ve sakınmaya da devam edeceğim.Ama yinede de kendimle savaş halindeyim sürekli.Çünkü ona daha yakın olmak istiyorum ama bir yandan da bunu yaparsam sonucunun kötü olup daha çok yara almaktan korkuyorum.

    Sonuç olarak bu düşünceler her geçen gün biraz biraz beni öldürüyor.Sokakta yürürken kendimi bir hayaletmişim gibi , şeffafmışım gibi hissediyorum.Bir bataklığın içindeyim sanki.Bu öyle bir bataklık ki sanki ben çırpındıkça ayağımdan bağlı olduğum halatlar beni daha da dibe karanlığa çekiyor.Sadece karanlık ve soğuk var.İçimde biryerler üşüyor.O kadar üşüyor ki onu hiçbirşey ısıtamıyor.Bazen zihnimin kontrolünü kaybediyorum.Düşüncelere dalıyorum.Hayallere.En güzeli hayaller çünkü hayaller her zaman mutlu ama ben değilim. Nefes alamıyorum.Her geçen dakika boğazımdaki düğümler daha da canımı yakıyor.Dışarıdan mutlu sorunu olmayan normal bir insanmış gibi görünmeye çalışarak bir maskeyle yaşıyorum.Ama içim o kadar karanlık o kadar kirli ki...Tüm bunlar yüzünden kendimden nefret ediyorum.Dışarıda sürekli kahkaha atan mutlu beni gören herkesin imrendiğini biliyorum ama yalnız kaldığımda, özellikle geceleri kendimi sessini kimse duymasın diye ağzını kapayarak hıçkırıklar içinde sabaha kadar ağlarken buluyorum. Hep birşey arıyorum.Elimi tutacak beni karanlıktan çekecek birşey.Ama yok.Her seferinde daha da karanlık.

    Ben neden böyleyim? Bunu gerçekten bilmiyorum.Peki ne yapmalıyım? Ne yapacağım ben?

    Ek olarak : Bundan 2 yıl önce psikoloğa gittim.Yüzeysel bir şekilde beni dinledikten sonra depresyon teşhisi koydu ve 6 ay boyunca lustral kullandım.Beni epey rahatlattı sonra bıraktım.Ama bidaha hiç psikoloğa gitmedim.
     
  2. Legolas

    Legolas Moderatör

    Merhaba geç oldu bir hayli cevap için o yüzden kusura bakma.
    Neden böyleyim? Böyle olmanı gerektirecek nedenler yukarıda sıraladın zaten. Yaşadıkların kolay şeyler değil. Bağlanabileceğin bir aile figürü veya bir akran grubun eksikliği bu sorunları doğurabilir. Bunca şeye rağmen bir arayış, arkadaş arayışı içerisinde olman sevindirici bence. Ama herkesin seninle alay ettiğini, dışladığını varsayman belkide senin algılayışından kaynaklanıyor olabilir. Çocukluğundan itibaren evet, seni kabullenmeyen bir akran grubuyla karşılaştın fakat bunun etkilerini ergenliğinde ve şimdi de sürdürüyor olabilmen mümkün. İnsanlar için normal bir şey bile seni fazlasıyla kırabilir belkide. Belkide değil. Yazdıkların kadarıyla böyle bir öngörüde bulundum.
    Ne yapacağım ben? 2 yıl önce psikoloğa gittiğini yazmışsın. Bence vakit kaybetmeden tekrardan uzman bir yardım al. Bunun ayıplanacak bir yanı yok. Ayriyeten benim de bu tür yalnız ve kimsesiz hissettiğim zamanlarda yaptığım etkinliği sana önereyim. Tabiki herkes için farklı motivasyonlar mevcuttur. Benimki de bu. Yaz. Ne olursa olsun yaz. Bunu son cümlelerde duygularını oldukça güzel ifade ettiğin için önerdim. Benim için yazmak bir nevi meditasyon. Ruhun arındırılması. Aynı şekilde karakalem. Umarım umduğun hayatı yaşarsın. Hiçbir şey için geç değildir, unutma. Ve en kısa zamanda uzman yardımına başvur.
    Sağlıcakla...
     

Sayfayı Paylaş